บทที่ 248

เช้าวันต่อมา แสงแดดยามเช้าเพิ่งเริ่มสาดส่องลงบนเตียงผู้ป่วย

เปลือกตาของเคธี่กะพริบอยู่สองสามครั้งก่อนจะค่อยๆ ลืมขึ้น

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานสีขาวสะอาดตา และสติของเธอก็รู้สึกสับสนงุนงงไปชั่วขณะ

“แม่คะ แม่ตื่นแล้วเหรอคะ”

เสียงที่คุ้นเคยทำให้เคธี่หันไปมองใบหน้าที่อิดโรยของเอเลน ลูกสาวของเธอ

แ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ